LECLERC, Michel

Michel LECLERC werd geboren in Luik op 17 maart 1914. Vanaf vierjarige leeftijd krijgt hij zijn eerste muzieklessen van zijn grootoom, vervolgens van zijn vader.

In 1925 trekt hij naar het Koninklijk Muziekconservatorium van Luik, waar hij de volledige opleiding van viool en muziekschriftuur voortzet.

Hij behaalt er in 1928 de Prijs voor Notenleer, in 1930 de Prijs voor Harmonie, in 1931 de Prijs voor Viool, in 1932 de Prijs voor Kamermuziek, in 1933 het Hoger diploma en de Medaille de Vermeil voor viool en in 1934 een Tweede Prijs voor Fuga. Toegelaten tot de hogere vioolcursus aan het Nationaal Conservatorium van Parijs in 1934, speelt hij eerste viool bij het Symfonisch Orkest van Parijs, onder leiding van Pierre Monteux. Na zijn terugkeer in België in 1935, was hij gedurende meer dan elf jaar violist bij het Orkest van de N.I.R., onder leiding van Désiré Defaux, Franz André, Théo Dejoncker en Daniel Sternefeld. Als instrumentist gaf hij talrijke concerten als solist, in recital of met orkest. Hij was eveneens zeer actief in de kamermuziek. Hij maakte deel uit van verschillende ensembles, waaronder het Quatuor de la Duchesse de Vendôme, het Quintette Instrumental de Belgique, het Quatuor Ad Artem en het Quatuor de Liège, tot het overlijden van Jean Rogister. Van 1946 tot 1976 was hij docent Kamermuziek aan het Conservatorium van Luik en docent Harmonie aan de Muziekacademie van Amay. Vanaf 1949 was Michel Leclerc muziekprogrammamaker en vervolgens producer bij het Centre RTB Liège.

Na zijn pensionering, heeft Michel Leclerc zich nog alleen aan het componeren gewijd. Zijn grote muzikale productie strekt zich uit over alle instrumentale, orkestrale en vocale gebieden.

Michel Leclerc weigerde tot enige school te behoren en kwalificeerde zich als een typische Waalse impressionnist, onafhankelijk, humorist, gevoelig en teder, maar tegendraads. Hij schreef immers in alle vrijheid en voelde zich verwant met oprechte componisten, ongeacht hun expressiewijzen en hun technieken. Daarentegen, volgens zijn verklaringen, waren de componisten die probeerden om surrogaatklanken te reconstrueren, maar gevoeligheid en dichtkunst negeren, hem vreemd.
Zijn luchtige en schokkende orkestratie, zonder overdrijving gekruid met enkele schrille klanken, wijst op een open, zuivere en precieze stijl en taal.

Michel Leclerc trok zich terug in het Rustoord Saint-Charles, in Landenne-sur-Meuse, tussen Namen en Huy en is overleden in Waremme op 20 september 1995.

werken