GILSON, Paul

Paul GILSON (Brussel, 1865-Brussel, 1942) kreeg zijn eerste muzieklessen van Auguste Cantillon, koster-organist aan de parochiekerk te Ruisbroek (Sint-Pieters-Leeuw) en van Charles Duyck, directeur van de Muziekschool te Anderlecht. Later volgde hij ook de compositieklas van directeur François-Auguste Gevaert aan het Conservatorium te Brussel, maar hij was vooral een autodidact, die zijn kennis verruimde door persoonlijke studie van partituren. Gilson kreeg in 1889 de Prijs van Rome en werd nadien harmonieleraar aan de Conservatoria van Brussel (1899-1909) en Antwerpen (1904-1909), alvorens Edgar Tinel op te volgen als inspecteur van het muziekonderwijs (1909-1930). Gilson was ook bedrijvig als muziekcriticus van Le Soir, Diapason en Midi, en stichtte in 1924 La Revue musicale Belge (1925-1939). Zijn meest beloftevolle leerlingen, onder wie Marcel Poot, Francis de Bourguignon, Gaston Brenta, René Bernier, Maurice Schoemaker, Théodore Dejoncker, Jules Strens en anderen, groepeerden zich in 1925 als “Les Synthétistes”, een vooraanstaand componistengezelschap uit de periode tussen de twee wereldoorlogen.

Paul Gilson is vooral belangrijk als componist van orkestwerken en als auteur van theoretische geschriften over harmonie en orkestratie. Naast kamermuziek en pianowerk bleven ook cantaten en opera's bewaard, die op Prinses Zonneschijn na echter allemaal op Franse teksten werden geschreven. Gilson componeerde ook nog heel wat muziek bij theater- en filmproducties, en is zeker de belangrijkste Belgische componist van zijn generatie. Zijn werk sluit aan bij de symfonische rijkdom van de hoogromantiek, maar hij heeft tevens aandacht voor het impressionisme en enkele vernieuwende stromingen uit de twintigste eeuw.

[© CeBeDeM]

werken