DECADT, Jan

DECADT, Jean ('Jan')
Ieper, 21 juni 1914 - Harelbeke 5 juni 1995; dir., componist, docent

Jan Decadt bracht zijn kinderjaren tijdens en na WO II in Engeland en in Zwitserland door. Terug in België kreeg hij zijn eerste muzikale opleiding aan de SMA in Ieper (1922). Daarna volgde hij, vanaf 1933, de cursussen aan het KCG en behaalde er een tweede accessit piano (1936, Marcel Laoureux), een eerste prijs harmonie (1937, Georges Lonque), een tweede prijs contrapunt (1938, Joseph Ryelandt) en een eerste prijs fuga (1942, Jules-Toussaint de Sutter). Hij studeerde privé muziekpedagogie (Leo Moeremans), contrapunt (Prosper Van Eechaute) en vooral orkestratie en compositie bij Jean Absil. Zijn pedagogische vorming kreeg hij van G. Bogaerts. Hij behaalde voor de Centrale Examencommissie diploma's van leraar muzikale opvoeding eerste graad (1935) en tweede graad (1939). Zijn belangrijkste verdiensten lagen dan ook op muziekpedagogisch vlak, zowel voor de leerlingen van de lagere school als voor de conservatoriumstudenten in de compositieklas. Gedurende dertig jaar gaf hij muzikale opvoeding aan verscheidene middelbare scholen, waaronder de stadsschool in Ieper, de athenea van Ieper, Blankenberge en Kortrijk, en de RNS in Kortrijk. Jean Decadt is de stichter-dir. (1945-1979) van de Muziekacademie Peter Benoit in Harelbeke. Onder zijn impuls werd deze academie een toonaangevende instelling. Binnen de school ontstonden een kinderkoor, een koor, een strijkersensemble, een koperensemble en zelfs een harmonieorkest en een symfonieorkest. In Harelbeke lanceerde Decadt het systeem van de 'nevenafdelingen'. Dat betekent dat er vanuit de 'centrumschool' muziekonderwijs werd georganiseerd in de omliggende gemeenten. Het idee kende navolging in het hele land. Hij organiseerde ook grootscheepse muziekmanifestaties, en leverde zo baanbrekend werk voor het muziek- en concertleven in West-Vlaanderen. In 1951 kreeg hij de opdracht het Peter Benoit-jaar volledig te organiseren. Een groots Massaspel, waarvoor hij op tekst van A. Van de Velde de muziek componeerde, besloot deze hulde. Tijdens het tweeëntwintigste kunstenaarsweekend (11 mei 1957), dat plaatsvond in het kasteel Driekoningen van gravin Hélène d'Hespel in Beernem, zorgde hij voor het muzikale gedeelte. Hij liet een bandopname horen die door het NIR was gecreëerd en vertolkte daarnaast eigen werk op de piano. In de lijst van de verplichte werken van de Nationale Muziekwedstrijd Pro Civitate verschijnt de naam van Jan Decadt viermaal: in 1967 schreef hij Vocalise, dat in 1985 opnieuw werd geprogrammeerd. In 1976 was de piano aan de beurt met het scherzo Stoeierij, dat de kandidaten in 1996 opnieuw kregen voorgeschoteld. Op pedagogisch vlak was Jean Decadt leraar contrapunt en fuga aan het KVCA (1957-1971), en leraar compositie aan het KCG (1971-1979). Hij behoorde tot de stichters van de Muizelhuisconcerten en was er ook de eerste ondervoorzitter van. Daarnaast bekleedde hij ook allerlei belangrijke functies in diverse commissies en raden, o.a. bij Jeugd en Muziek, SABAM, de Unie van Belgische Componisten en de Cultuurraad voor Vlaanderen. In 1962 ontving hij de Koopalprijs voor symfonische werken, en in 1987 de Fugatrofee 1986.

Jean Decadt begon relatief laat te componeren (1935). Aanvankelijk stond hij onder invloed van Bartók, Hindemith en vooral Honegger. Zijn stijl wordt gekenmerkt door een moderne lyriek en een vitaal ritme met een expressionistische uitdrukkingskracht. Vooral de plastische wereld van vooraanstaande 20e-eeuwse schilders zoals Constant Permeke en Octave Landuyt vormde voor hem een rijke inspiratiebron. Zijn oeuvre wordt gekenmerkt door contrasten, van de expressionistische Muzikale monografie over een groot schilder (1964, opgedragen aan O. Landuyt) tot de intieme lyrische sfeer van zijn Habanera voor klavier of het Wiegelied uit 1987 (tekst G. Gezelle). Hij componeerde verscheidene werken voor orkest (Colardijn-suite, 1944; Vlaamse orkestsuite; Eerste symfonie, 1950), concerto's voor piano en voor altsaxofoon, kinderopera's en talrijke liederen, o.a. Avondliederen voor alt en piano (tekst A. Nahon). Hij schreef ook symfonische werken, zoals Variaties op 'Sire Halewijn' (1943) en de bovenvermelde Muzikale monografie Octave Landuyt (1964), een een suite voor trompet Marktrumoer. Tenslotte schreef hij tal van kamermuziekwerken (Concertante fantasia, Nocturne voor klarinet en piano) en de cantate Permeke-suite (tekst J. Vercammen) die o.l.v. Léonce Gras in première ging in de Kursaal van Oostende. Robert Groslot nam een plaat met zijn pianowerken op.

Flavie Roquet, Lexicon Vlaamse Componisten
© 2007 by Roularta Books

werken